Balas brancas para a ovella negra

Ai, de min!

2006-09-20T00:18:00.000+02:00

¡Ay, de mí! si cierran el bareto,
¡Ay de mí! si me quitan los vicios,
¡Ay de mí! si están en el camino,
¡Ay de mí! que voy harto de vino.

Tiembla, tiembla, si no vives como debes,
tiembla, si no fumas lo que debes.

Media vida a escondidas,
media vida, no es tu vida.

¡Ay de mí! si algún día soy bueno,
¡Ay de mí! si no lo pruebo todo,
¡Ay de mí! que no he aprendido rezos,
¡Ay de mí! si no le como el sexo.

Tiembla, tiembla, si no amas como debes,
tiembla, si no follas con quién debes.

Media vida a escondidas,
media vida, no es tu vida.

Letra de El Último Ke Zierre: Ay, de mi

En defensa do pobo palestino

2006-07-25T20:57:00.000+02:00

John Berger, Noam Chomsky, Harold Pinter e José Saramago

O último capítulo do conflito entre Israel e Palestina comezou cando as tropas israelís colleron a dous civís, un médico e o seu irmán, en Gaza. Un incidente escasamente contado, excepto na prensa turca. Ao día seguinte, os palestinos colleron prisioneiro a un soldado israelí -e propuxeron negociar un intercambio con prisioneiros tomados polos israelís: hai aproximadamente 10.000 en cárceres israelís.
Que este secuestro sexa considerado unha ultraxe, mentres que a ocupación militar ilegal de Cisxordania e a apropiación sistemática dos seus recursos naturais -principalmente, o auga- polas Forzas de Defensa israelítas sexa considerado como un feito lamentable pero real, é típico do dobre baremo que emprega repetidamente Occidente en canto ao que acontece aos palestinos nos territorios que lles foron asignados por acordos internacionais durante os últimos 70 anos.
Hoxe unha ultraxe sucédese a outra; mísiles improvisados crúzanse con outros sofisticados. Estes últimos, xeralmente atopan o seu obxectivo situado onde os pobres viven desherdados e abarrotados, agardando o que nun tempo se chamou Xustiza. Os dous tipos de mísiles esnaquizan corpos horriblemente, ¿como poden os xefes militares esquecer isto por un só momento?
Cada provocación e contra-provocación é contestada e aireada. Pero as discusións subseguintes, as acusacións e as promesas, todas elas, serven como unha perturbación para distraer a atención mundial dunha longa práctica militar, económica e xeográfica cuxa intención política é nada menos que a liquidación da nación palestina.
Hai que dicir isto alto e claro xa que esta práctica, declarada a medias e a medias encoberta, avanza rapidamente estes días, e, na nosa opinión, hai que resistirse e recoñecelo constantemente e en todo momento.

Relacionado con este texto:
http://www.esquerdaunida.org/noticias.asp?Idnoticia=1057
AS VERDADES DE "EL PAIS".
El País, ningunea a dous premios nóbeis... Como di Pascual Serrano, “diarios como el País, sólo lograrán hundirse en el desprestigio”, “miseria a miseria, patraña a patraña, se irán quedando esos medios cada vez más solos”. Que así sexa.

¿A por quiénes?

2006-06-29T15:44:00.000+02:00

Javier Ortiz
www.javierortiz.net

De las circunstancias más irritantes que han acompañado la participación española en el Campeonato Mundial de la FIFA, que sigue jugándose en Alemania –aunque por aquí ya casi no lo parezca–, una fue, sin duda, la naturalidad o incluso el regocijo con el que muchísima gente hizo suya la consigna «¡A por ellos!», difundida sin parar por todos los medios, incluidos los públicos. Convirtieron la cosa es una especie de canto de guerra y tuvieron éxito. En cuanto se juntaban cinco o seis forofos, se ponían a dar botes y a gritar «¡A por ellos!» como posesos.
Llevo desde comienzos de mes preguntándome quiénes podían ser esos «ellos» contra los que había que ir tan por la brava. Eso, como primera providencia. De habérmelo aclarado alguien, le habría formulado una segunda pregunta, para mí tan decisiva como la primera: «¿Y qué os han hecho, para que os creáis en la obligación de arrollarlos?».
Como nadie me respondió a la primera cuestión, no tuve la oportunidad de plantear la segunda. Y sin embargo era igual de interesante, porque toda definición hostil de un «ellos» implica la existencia de un «nosotros». (Asunto sobre el que, como se verá, tomé precauciones de entrada, preguntando «¿Que os han hecho?» y no «¿Qué nos han hecho?».)
Ese tono decididamente belicoso –tontorrón, pero belicoso–, que tan presente ha estado en los días que ha durado el espejismo del fútbol español, respondía a un planteamiento ideológico nacionalista excluyente, de ésos que tratan de definir la propia identidad a costa de las identidades ajenas. Es como el «¡Qué viva España!» al que me referí ayer: para que España pueda ser «la mejor», como pretende la cancioncita, todos los que no son España han de ser forzosamente peores.
El final, más bien triste y hasta un pelín ridículo –durante varios días vivimos el esplendor de los perdonavidas, que ya sabían que los de Luis Aragonés y el pelo de su gamba iban a dejar bien servidos a los jugadores «viejos y decadentes» de la selección francesa–, vino cuando se lanzaron a por «ellos», representados en este caso por Zidane y compañía, y se llevaron una azotaina en toda regla, por absurdos y por pretenciosos (no los jugadores, sino los del reino de la chulería, con Aragonés al frente).

Mi buen amigo Gervasio Guzmán tiene toda una teoría al respecto: «Para llegar lejos en un mundial, hace falta tener los nervios muy templados y no atolondrarse», dice. A lo que yo le apostillo: «Sí. De todos modos, tampoco estorba nada jugar mejor que el contrario».
De la participación española en este Mundial de fútbol, siempre me quedará el recuerdo divertido de esos miles de aficionados enfervorecidos, empeñados en cantar un himno que no tiene letra y cuya música, para más inri, siguen sin aprenderse (en efecto: una y otra vez, cuando la orquesta repetía la primera parte, el público se lanzaba a clamar la segunda, generando un caos genuinamente celtibérico).
Cuando en la presentación del partido España-Francia terminó aquel guirigay de barraca de feria y empezaron a oírse las muy reconocibles notas de La Marsellesa, no me costó nada imaginar lo que podía venir a continuación.

Eleccións en Cuba e o silencio dos medios de comunicación

2006-03-10T16:51:00.000+01:00

Teño a certeza de que nos titulares dos xornais do seu país ou nos espazos informativos da TV xamais vostede leu ou veu nos últimos anos nova algunha sobre as eleccións en Cuba. Non existen para os grandes medios de comunicación, porque os seus donos as excluíron da axenda informativa.

O que si non faltou nunca neses medios é a afirmación dalgúns comentaristas tarifados ou políticos defensores de intereses alleos ou adversos aos pobos de que “baixo a ditadura de Castro en Cuba non hai democracia nin liberdade nin eleccións”. Trátase dunha consigna que se repite frecuentemente para facer honra a aquel pensamento dun ideólogo do nazismo de que unha mentira repetida mil veces podería converterse nunha verdade.
Eleccións na Cuba revolucionaria houbo desde 1976.

Nestes intres celébrase o décimo-segundo proceso electoral para elixir aos delegados ás Asembleas Municipais do Poder Popular, máis ou menos equivalentes aos concelleiros noutros países.

Non dar información sobre as eleccións na Cuba, coma tampouco á súa obra de saúde, educación, seguridade social e outros temas, obedece a que os poderosos do mundo do capital temen a propagación do seu exemplo, á vez que fique completamente ao nú a ficción de democracia e liberdade que por séculos se vendeu ao mundo.

Á luz das eleccións convocadas para o próximo 17 de Abril, quero somentes comentarlles, dentro da maior brevidade posíbel, catro rasgos do proceso electoral en Cuba, aínda susceptíbeis de perfeccionamento, que marcan substanciais diferenzas cos mecanismos existentes para a celebración de eleccións nas chamadas “democracias representativas”. Eses aspectos son: 1) Rexistro Electoral; 2) Asembleas de Nomeamento de Candidatos a Delegados; 3) Propaganda Electoral; e 4) A votación e escrutinio.

O Rexistro Electoral é automático, universal, de balde e público. Ao nacer un cubano non só ten dereito a recibir educación e saúde de balde, senón que cando chega aos 16 anos de idade automaticamente se lle inscribe no Rexistro Electoral. Por razóns de sexo, relixión, raza ou filosofía política a ninguén se lle exclúe. Tampouco se pertence aos corpos de defensa e seguridade do país. A ninguén se lle cobra un só centavo por aparecer inscrito, e moito menos se lle somete a engorrosos trámites burocráticos como exixirlles fotos, selos do timbre ou a toma de pegadas dixitais. O Rexistro é público, o que permite que todos poidan saber quen son os posíbeis electores en cada circunscrición. No actual proceso electoral en Cuba, publícase en lugares de masiva afluencia de público en cada circunscrición, desde o 15 de febreiro e até o 17 de marzo, o que se chama o Rexistro Primario de Electores, a fin de que calquera elector ou un familiar deste poida detectar erros nos seus nomes e apelidos, na numeración do billete de identidade ou no enderezo onde reside. Todas as observacións que cheguen ás autoridades electorais correspondentes se procesan con vistas a incluír ou excluír a electores con capacidade legal no Rexistro de Electores oficial que se exporá en cada colexio electoral, a partires do 6 de abril.

Todo este mecanismo público posibilita, dende os inicios do proceso electoral, que cada cidadán con capacidade legal poida exercer o seu dereito de escoller ou resultar escolleito. E impide a posibilidade da fraude, o que é moi común en países que se chaman democráticos. A base da fraude en todas partes está, no primeiro lugar, en que a inmensa maioría dos electores non saben que teñen dereito a votar. Iso só o coñecen ou dominan unhas poucas maquinarias políticas. E, por iso, hai mortos que votan varias veces, ou, como acontece nos Estados Unidos, decenas de milleiros de afroamericanos non son incluídos nos rexistros porque algunha vez foron condenados polos tribunais, malia ter cumprido as súas sentenzas.

O que máis distingue e diferencia ás eleccións en Cuba de outras son as asembleas de nomeamento de candidatos. Noutros países a esencia do sistema democrático é que os candidatos xurdan dos partidos, da competencia entre varios partidos e candidatos. Iso non é así en Cuba. Os candidatos non saen de ningunha maquinaria política. O Partido Comunista de Cuba, forza dirixente da sociedade e o Estado, non é unha organización con propósitos electorais. Nin postula, nin escolle nin revoca a ningún dos milleiros de homes e mulleres que ocupan os cárregos representativos do Estado cubano.

Entre as súas fins nunca estivo nin estará gañar bancadas na Asemblea Nacional ou nas Asembleas Provinciais ou Municipais do Poder Popular. En cada un dos procesos celebrados até estas datas teñen sido propostos e elixidos numerosos militantes do Partido, porque os seus concidadáns os consideraron persoas con méritos e aptitudes, pero non debido á súa militancia.

Os cubanos e cubanas teñen o privilexio de postular aos seus candidatos sobre a base dos seus méritos e capacidade, en asembleas de residentes en barrios, demarcacións ou áreas nas cidades ou no campo. A man ergueita faise a votación nesas asembleas, onde resulta electo aquel proposto que obteña maior número de votos. Para o actual proceso celebraranse máis de 41 mil asembleas de nomeamentos de candidatos nas máis de 15 mil circunscricións electorais constituídas nos 169 concellos do país. No proceso electoral de 2002-2003 participaron máis de 8 millóns de cubanos nas asembleas para postular aos candidatos, o que significou un 81 % dos electores. Nada semellante ten lugar no mundo. É unha proba de democracia real que outros non poden amosar.

En cada circunscrición electoral hai varias áreas de nomeamento, e a Lei Electoral garante que polo menos dous candidatos, e até 8, poidan ser os que aparezan nas papeletas para a elección de delegados o l7 de abril.

Outra característica do proceso electoral en Cuba é a ausencia de propaganda custosa e ruidosa, a mercantilización que está presente noutros países, onde hai unha carreira pola obtención de fondos ou por privilexiar a unha ou outra sinatura de relacións públicas. Ningún dos candidatos postulados en Cuba pode facer propaganda a prol de si mesmo, por suposto, ningún precisa ser rico ou dispor de fondos ou axuda financeira para se dar a coñecer. Nas prazas e rúas non hai actos a prol de candidato algún, nin manifestacións nin carros altofalantes nin follas voandeiras coas súas fotos, nin promesas electoralistas; na radio e na televisión, tampouco; na prensa escrita, tampouco. A única propaganda a executan as autoridades electorais e consiste na exposición en lugares públicos, na mesma área de residencia dos electores, da biografía e foto de cada un dos candidatos. Ningún candidato é privilexiado sobre outro. Nas biografías se expoñen méritos conqueridos na vida social, a fin de que os electores poidan ter elementos sobre condicións persoais, prestixio e capacidade para servir ao pobo de cada un dos candidatos e emitir libremente o seu voto polo que considere o mellor.

A característica final que queremos comentar é a votación e o escrutinio público. En Cuba non é obrigatorio o voto. Como o estabelece o Artigo 3 da Lei Electoral, é libre, igual e segredo, e cada elector ten dereito a un só voto. Ninguén ten, logo, nada que temer se non acude ao seu colexio electoral o día das eleccións ou se decide entregar a súa papeleta en branco ou anulala. Non ocorre como en moitos países onde o voto é obrigatorio e a xente vai compulsada para evitar que lle impoñan unha multa, a leven aos tribunais ou incluso para non perder un emprego. Mentres noutros países, incluíndo Estados Unidos, a esencia radica en que a maioría non vote, en Cuba garántese que todo o que o desexe poida facelo. Nas once eleccións efectuadas en Cuba desde 1976 até estas datas, máis do 95 % dos electores teñen ido a votar. Nas últimas eleccións fíxoo o 97, 6 %.

O reconto dos votos nas eleccións cubanas é público, e pode ser presenciado en cada colexio por todos os cidadáns que o desexen, incluso a prensa nacional ou estranxeira.

No mundo, sen dúbida, hai moitas crises, e entre elas hai que incluír a electoral. Os mecanismos que se utilizan en moitos países son xa obsoletos e inoperantes. A ética está polo chan, e as motivacións da xente, moitas veces fartas de fraudes, de promesas incumpridas polos candidatos, de oportunismos políticos, da non solución ás crecentes necesidades dos pobos, fan que se rexistren altos índices de abstencionismo e apatía dos electores. Cuba pode dicir con arruallo que esa crise non a acompaña, pois concibiu un sistema electoral que é como un traxe á medida do seu corpo, aínda que estamos conscientes de que aínda require maior pulimento e perfeizoamento.

Aspiro simplemente a que con estes rasgos enunciados, un lector sen información sobre a realidade cubana resposte a algunhas preguntas elementais, como as seguintes: Onde hai maior transparencia electoral e maior liberdade e democracia? E onde se lograron mellores resultados electorais: en países con moitos partidos políticos, moitos candidatos, moita propaganda ou na Cuba silenciada ou manipulada polos grandes medios, monopolizados por un fato de empresas e magnates cada vez máis reducido?

Aspiro a que algún día, cando menos, na grande prensa cese o muro de silencio que se ten erguido sobre as eleccións en Cuba, ao igual que noutros temas como a obra de saúde pública e a educación, e iso poida ser fonte de coñecemento para outros pobos que merecen un maior respecto e un futuro de máis liberdades e democracia.

Fonte:

http://www.frentepopulargalega.org/colaboracions/eleccions_Cuba.html

Welcome to Galiza. This is not Spain.

2006-01-21T17:15:00.000+01:00

A língua propia de Galiza é a que internacionalmente se coñece como portugues e que constituiu unha língua con variantes como o brasileiro, o luso-africano e o galego.
A língua de Galiza, coñecida entre nós co nome de galego, nace na idade media no reino do mesmo nome (Galiza), o cal abrangue os territórios da actual Galiza máis o condado de Portugal. Desenvolvese unha rica literatura e unha tradizon escrita própia. Coa independencia de Portugal e a sua conversión en imperio, a lingua de Galiza estendese polos 5 continentes, falandoa actualmente 225 millóns de persoas.
Cos Reis Católicos, no reino de Galiza prohíbese a utilizazon da língua galega en calquera escrito, concentrando freiras e frades para os alfabetizar en español.
A língua autóctona mantense nas camadas populares, mais paulatinamente vaise españolizando e deturpando até atinguir certo grao de crializazon.

Situazon actual:
- No ano 1982, o governo derivado do franquismo impón por decreto unha norma para escrever a língua galega que fixa as deturpazóns citadas e impón unha ortografía allea, a do español.
- Coa creazón da "España das autonomias", o galego entra no sistema educativo de forma testemuñal, xa que se incumpren as xa de por sí fracas concesións.
- A día de hoxe, a língua galega está en perigo de estinzon, en dúas xerazons a perda de falantes foi maior do 50%, e en algunhas cidades, o número de galegofalantes xoves non alcanza o 5%. Agora o número de galegofalantes absoluto é do 40%, na xuventude, o futuro de calquera lingua, as cifras caen ata o 10-15%.
Da educazón española negase calquera pertenza o ámbito da lusofonía e mesmo se potencializa a visión do galego como dialecto do español.
- Nas "comarcas exteriores", a perda de falantes é estrepitosa e estas carecen de calquera recoñecemento legal como galegófonos.

Segueremos a recuperar a memoria histórica de Galiza que nos queren negar en futuras publicazons.
España una única nación? jajajajajjajajajaja.
Fontes do texto: http://www.nosgaliza.org/principal.php?pag=lernot&id=582

Desculpen as miñas faltas ortográficas xD

Idolos do aire!

2005-12-08T15:13:00.000+01:00

Non me puiden resistir con esta foto! Juas!

Venezuela, mentiras, deformacións e medios.

2005-12-04T15:40:00.000+01:00

Informativos tele5 (des)informanos que oxe son as eleccións en Venezuela e advirtenos que parte da oposición se retirou debido a que o sistema de votación electronico non é fiable.
Por sorte podemos informarnos en outras fontes e esto foi o que ocorreu:
Parte da oposición afirma que o sistema de votación electronico non é fiable e fai a petición ó Consello Nacional Electoral (CNE) de que non se utulice este método, o CNE asegura que é totalmente transparente e fiable pero ACCEDE a NON utilizar os cadernos electronicos e auditar o 45% das papeletas. Ademáis para garantizar a lexitimidade das eleccións contarase con observadores internacionais da Uninón Europea (EU) e da Organización de Estados Americanos (OEA).

Ainda así unha pequena parte da oposición formada por AD, COPEI e "Primero Justicia" (partidos da oposición GOLPISTA participes da dictadura ata o ano 98) anuncian o seu retiro das eleccións .

O motivo é non mostrar a sua devilidade electoral e sobretodo, amparados por USA, confundir a opinión internacional facendo creer que os únicos partidos presentados son os que apoian ó presidente Chávez.
Sen embargo, a inmensa maioría dos candidatos de COPEI, AD e Primero Justicia non retiraron as suas candidaturas, e según as leis electorais venezolanas non se pode clausurar unha lista electoral se non se dan de baixa todos os seus candidatos. ¿A qué pode deberse esto? ¿A qué se xoga, ó sí pero non retirarse?. Tendo en conta que os seus candidatos son políticos oportunistas non van desaproveitar a posibilidade de "salvarse" sendo elexidos.

Non á monarquía!, Viva a III República!.

2005-11-04T18:06:00.000+01:00

¿QUE É A MONARQUÍA? Segun a RALE “monarquía” é: «Estado regido por un monarca». Para entendelo un pouco mellor miramos a definición de "monarca": «Príncipe soberano de un Estado». Un pouco raro xa que o artigo primeiro da constitución española dí: «La soberanía nacional reside en el pueblo español, del que emanan los poderes del Estado.». A conclusión é que ou a definición da Real Academia contén un grave erro, ou a monarquía é inconstitucional.
Buscando un pouco máis en unha enciclopedia podese atopar que se van creando varias formas de monarquía, dende a absoluta á monarquía parlamentaria na cal se reduce considerablemente o poder do monarca. Supostamente a figura do monarca limítase a ser un símbolo como o himno ou a bandeira. O terceiro punto da constitución española dí «La forma política del Estado español es la Monarquía parlamentaria» polo tanto a monarquía é un símbolo.
¿POR QUÉ EXISTE UN MONARCA? Pódese decir que temos rei porque sempre o tivemos (polo seu propio interés), e a monarquía porque sí, porque en cada momento da historia respondia a un equilibrio de intereses que a facian posible.

¿QUEN NOMBROU Ó REI DE ESPAÑA? Borbón participou activamente na política e no goberno dictatorial, chegando a presidir as celebracións do ilexitimo Consello de Ministros formando parte dos organos de poder institutidos por quenes iniciaron a Guerra Civil Española, contra o goberno de Azaña, Largo Caballero e Negrín quenes accederon ós seus cargos mediante eleccións libres e democráticas.
En canto á resposta... ó rei de España nombrouno o militar golpista Franco, en xullo de 1969. E non se limitou a suplantar simbolicamente ó golpista senon que chegou a asumir a Xefatura de Estado do 19 de xullo ó 2 de septembro de 1974 e dende o 30 de outubro ata o 20 de novembro de 1975, dous días máis tarde foi coroado rei de España.
Posto que no verán do 74 asumiu xa o mando absoluto do país, se fose tan democrático como algúns se empeñan en decir puido ter legalizado o multipartidismo e convocar eleccións aforrando máis de un ano de dictadura.
¿É ESPAÑOL O REI DE ESPAÑA? O nome completo do rei de españa é «Juan Carlos Alfonso Víctor María de Borbón y Borbón-Dos Sicilias» ou dito de outra maneira máis breve Juan Carlos Borbón Borbón (Sí repítese, curiosa costumbre o de casarse entre primos. Primo+Primo=censuradopoloestado non quero que me metan na carcere por inxuras ó rei), ó que vamos, Borbón é un apelido francés. En efecto, o abó de Juan Carlos foi Alfonso, que foi neto de Francisco, que foi neto de Carlos, neto de Felipe (un francés, neto do absolutamente absoluto Luis). Ademáis de ser de unha familia francesa o que dí ser representante dos españois nin sequera naceu en España, naceu en Roma (Italia) o día 5 de xaneiro de 1938, nestas mesmas fechas, Franco, que máis tarde sería seu xefe e amigo, acavaba coa vida de casi un millón de españois porque non lle gustaba como pensaban, e tamén porque eso lle permitiria ocupar o sitio de Xefe de Estado durante case 40 anos. Cando o italiano Juan Carlos o trouxeron a España tiña dez anos.
Polo tanto está claro: O rei de españa é un italiano de orixe francés. E xa postos a sua muller é Sofía unha grega cuia familia foi expatriada precisamente por flirtear con militares golpistas.
¿QUE PODERES TEN O REI DE ESPAÑA? Están claramente descritos nos artigos 62 e 63 da Constitución Española: Dar o visto bo ás leis que lle manden, convocar eleccións e referéndum cando lle toque, nomear ó presidente de goberno e ministros cando llo manden, facer que nombra militares e darlle as suas medalliñas de vez en cando, estar informado dos asuntos de Estado, o mando supremo das forzas armadas, dar indultos, facer ver que manda nas reales academias, enviar e recivir embaixadores, firmar acordos internacionais no nome de España e declarar a guerra cando llo manden. Parece que tantas liñas de texto están feitas para disimular a parte que máis preocupa: Un dos poderes do rei é o mando supremo das forzas armadas. Por certo, por se alguén pensa que se trata dunha mera cuestión simbólica, que non debe tomarse en serio, que se trata de unha tradición, un paripé do folklore español, aconsellolle que busque no diccionario da real academia o significado da palabra “supremo”: «Sumo, altísimo. Que no tiene superior en su línea.»…
¿Entonces, quen da as ordes ós cerca de cen mil soldados que ten o exército de España?, ¿O presidente do goberno a quen votou a maioría do pobo en marzo de 2004, ou un italiano nomeado arbitrariamente por un militar golpista do Século pasado?. É decir: en pleno S. XXI, o mando supremo dos exércitos dun país desenrolado e occidental, membro da OTAN, está en mans dun negocio familiar: vitalicio e hereditario.
¿É XUSTA A MONARQUÍA? Para contestar a esta pregunta citarei duas leis ben coñecidas: a Constitución Española e a Declaración Universal dos Dereitos Humáns. Según o artigo 14 da actual Constitución Española: «…los españoles son iguales ante la Ley, sin que pueda prevalecer discriminación alguna por razón de nacimiento…» Entón non entendo o dereito extra que ten o fillo de Borbón respecto ó fillo de Vidal ou Vazquez. É decir, se a Constitución Española prohíbe calquera discriminación por razón de nacemento, e o rei é rei só polo seu nacimento, entón, a monarquía é inconstitucional.

Según as doce primeiras palabras, do primeiro artigo da Declaración Universal dos Dereitos Humáns, «Todos los seres humanos nacen libres e iguales en dignidad y derechos». Vamos a ver, interpretemos: ¿a monarquía é unha dignidade, non? ¿ou é un dereito dos reis? En calquera caso, se todos os seres humans nacemos livres e iguais, ¿porqué uns nacen reis e outros non? Se nos poñemos a descartar opcións, ainda que so sexa por un exercicio de lóxica… ¿cabe pensar que os reis non son seres humáns? Porque se non, haberá que pensar –por eliminación–, que ademais de inconstitucional, a monarquía é contraria á Declaración Universal dos Dereitos Humáns.
¿CANTO COSTA A MONARQUÍA? Según consta no texto da Lei Orgánica dos Presupostos Xerais do Estado para 2005, publicada o martes, 28 de decembro do 2004 (non son unha inocentada, pese á data), destinanse duas partidas: unha xenérica para a «Xefatura do Estado», referencia 911M, por un importe total de 7.776.340,00 euros; e outra de «Apoio á xestión administrativa da Xefatura do Estado», cuio importe ascende a 5.282.130,00 euros. É decir, en total: 2.172.746.589 pesetas, en un ano. Na miña opinión, nun Estado como España, sabendo do incremento do coste da vivenda, das deficiencias na calidade educativa, do escaso da inversión nos programas de investigación e desenrolo (sen contar o militar claro), das listas de espera nos centros asistenciais e hospitalarios, das dificultades por acceder a plazas de garderías públicas, etc. non parece xusto, nin equitativo que o Estado gaste cada ano este diñeiro en "Un simbolo", farían falla casi medio centenar de vidas completas para pagar esos bonitos traxes, helicópteros, palacios e coches blindados. Mentras, a poboación ten que esperar unha eternidade para facerse una mamografía (non vai ser o meu caso). Non é demagoxia é aritmética.
Todo eso sen ter en conta que a familia do rei non ten que preocuparse de pagar unha hipoteca, xamais lle fixo falta abrir un periódico nin ir a un montón de entrevistas antes de darse conta de qué empregos son en realidade timos, nunca padeceu un atraco, o acceso á educación de calidade non lles supon ningún problema, e, por non ter listas de espera nos hospitais, nin sequera acuden á sanidade pública, cando se supon que eles son o máximo símbolo dos servicios do Estado.

¿É ÚTIL A MONARQUÍA? Todos oimos algunha vez eso de «temos democracia gracias ó rei», «Juan Carlos ten moi boas relaccións co monarca –absoluto– de Marrocos», «O rei é o noso mellor embaixador»… vamos a ver:
Primeiro: temos democracia por presión internacional, por coherencia cos tempos, por decisión cidadana e porque quenes realmente teñen capacidade para decidir sobre as cousas oscuras do Estado –a Banca, a Industria e as grandes firmas de capital e servicios– así o quixeron no seu día.
Segundo: é normal que os monarcas se leven relativamente ben entre eles, despois de todo, prácticamente son familia ademais, non é raro que os profesionais dun mesmo sector unan as suas forzas… ata as prostitutas o fan.
Terceiro: que eu sepa, nos países “serios de verdade” non fai falla ter máis embaixadores que os que designe o goberno elexido polo pobo. Ter máis de un interlocutor ó máis alto nivel, implica que alguns de eles non é verdadeiramente “do nivel máis alto”.
Finalmente, como factor de cohesión, unidade, símbolo de permanencia e todas esas mentiras que tantas veces nos repiten dende a radio, a televisión e os periódicos: sería suficiente con ter so a bandeira. Sale máis barata e tamén está por encima da cabeza dos militares.
De calquera maneira, todas esas cousas que se supon corresponden ó monarca, son competencias que deberían ser exclusivas da persoa que o pobo elixa cada catro anos.

¿TEN SENTIDO A MONARQUÍA NA ACTUALIDADE? a monarquía é un vello símbolo inxusto, discriminatorio, imposto por un ex militar delincuente, caro e inútil. Polo tanto, tal como eu o vexo: algo que é simbólico, vello, inxusto, discriminatorio, caro, inútil e procede de un golpista… non ten sentido, a monarquía non ten sentido. E ainda ten menos sentido que ese algo, poida chegar a dar ordes ós militares do estado no que vivo, incluso en contra do consentimento do presidente do goberno electo.
¿A MONARQUÍA É PARA SEMPRE? De entrada: non, a monarquía non é para sempre, ten remedio.
Creo que sería abondo con restaurar a república, e poñer ós membros da realeza a traballar, como todo o mundo.
Ó final, a cuestión da monarquía, non é máis que a manifestación dun problema moito maior: un problema cuia base ten que ver coa esencia mesma da inxustiza: na repugnante creenza de que algunhas persoas nacen con máis dereitos que outras. Soster a causa do rey, é afirmar que hai persoas superiores a outras, e eso é tráxico, é danino e sobretodo é mentira.
A vixente Constitución Española de 1978 aprobarona un conxunto de políticos comprometidos co espíritu da democracia, pero amedrentados por unha clase militar que seguía moi de cerca todos os seus pasos. Non hai liberdade con medo, e ese medo reflexouse no Texto, ó plasmar males menores, como a monarquía, que naquel momento, por puro pragmatismo, non podían ser omitidos. Ningún demócrata aceptaría unha fórmula de goberno na que a soberanía non resida no pobo.
Confiemos nos pobos de España, é so cuestión de tempo.

Fontes:
En PDF: http://www.durgell.com/media/1/20051101-contralamonarquia.pdf
En DOC: http://www.durgell.com/media/1/20051101-contralamonarquia.doc
En HTML: http://www.durgell.com/item/160

Vide todos!

2005-10-22T17:57:00.000+02:00

Pasemos a una nueva dimensión, cierra tus ojos y aguanta la respiración, deja apróximar la realidad a la ficción, pon en on el botón de la imaginación.
Ven, ven, ven, yo digo ven, vamos cruza la frontera en patera o en tren, que la unica frontera verdadera es tu cartera, chico ven, a la tierra del dolar el McDonald y el Chanel. Ven.

Lluvia del sur, lluvia que molestas, yo te invito, ven!, yo soy el sudor que se mezcla con la lluvia y molesta en la sién, y hace que se estrelle cualquier hijo de puta que a través de tu desgracia tiene un Mercedes Benz.
Ven, ven a Marbella, que aqui con tu petrodolar la vida es bella, el cerdo de Gil te acogerá en persona, aquí con tu carterita bien llenita de tarjetitas nadie te molestará, nadie te parecerá racista.
Todavía tiene mucho que llover, ven!, mucho que joder, dejalo llover, ven!, dejate caer, si yo te digo ven no lo dejes todo, traetelo contigo, tu familia también sufre las desdichas que te trajo el enemigo, traetelos contigo, ven!.
Ven, ven, ven, yo digo venga, que no habrá alambre que al hambre detenga, venga!.
Ya sé que tu única intención es trabajar, buscarte la vida, ya sé, ya sé que solo vienes con la única esperanza de encontrar la tierra rica, una tierra rica donde no te seques, una tierra rica como aquella que tenías antes de que el sol se te acercase tanto que se convirtiese en blanco, y el blanco te trajese la sequía, y pusiera en tus manos rayos que matasen a tu hermana y a tu hermano, a tus padres, tus vecinas, a tus crios y tus crias, ven!, ven a la tierra de catolicos de bien, a la cuna del mal, casi-blancos que blancos se creen. Ven!.

Lluvia del sur, evangelizate, tu no has creado la frontera, no respetes la frontera que te unde en la derrota, flota, es hora de que se rompa el cuentagotas. Ven.
Dejate la vida con 30mil duros en la patera, ven y dejate lo que te queda o la piel con los picoletos en la frontera, ven aquí, alijera que aquí hay dinero, aquí esta lo que esperas pero cuesta conseguirlo, pero ven, intentalo.
Estas en tu derecho asi es que moja, arroja lluvia roja a toda cara blanca-roja que te mire con desdén, ven, no aguantes a ninguno que se meta con tu acento o con tu piel y si los quieres comprender as de saber que entre tonos de marron al que interesa enfatiza la distinción, que solo entre los locos se distingue entre neurotico y psicotico, por mucho que el neurotico o el psicotico piense que el neurotico está bien, el cuernos ya le hará saber que por poco que tenga café con leche siempre es café.
Asique ven, ven, ven yo digo venga. Sube! no pares de venir! hasta que se inunden todos sus ilícitos jardines del edén, donde tu no vives no lo olvides, VEN!.

Artista: El Club de los Poetas Violentos.
Album: La Saga Continua... 24/7 (Zona Bruta, 1996)
Canción: Ven.

Máis vascos... (preparome para que me abucheedes)

2005-09-20T23:11:00.000+02:00

Durme neno, durmete xa, ou virá Batasuná e te comerá!! vamos a pensar un pouco (q por agora non é ilegal, ¿ou sí?)... Por que é ilegal batasuna? ah sí, porque non condena o terrorismo de ETA e ainda que o lamenta non é suficiente, di Garzón na sua novela que Batasuna tamén financia a ETA pero nunca se atopou unha proba de eso.
Xa sabemos porque Batasuna é ilegal, porque non condena os atentados de ETA, mmmmmmm pero os partidos politicos por ley estan obrigados a condenar actitudes ou feitos? pois non, creo que eso é competencia dos xueces.
Pero porque se empeña Batasuna en non condenar o terrorismo de ETA? porque son etarras e non condenando o seu terrorismo conseguen que estos non sexan condenados a prision?(juasjuas seguro q lles serviria de moito, por moi incrible que pareza a peña pensa que é por eso xDDDD) creo que non. Pois unha das razóns polo que Batasuna non condena o terrorismo de ETA é porque tampouco se pide condenar o terrorismo de estado como poden ser incomunicación e torturas a cidadans, acusación e encarcelación de persoas sen probas inculpatorias (A ley antiterrorista permite ter unha persoa en prisión preventiva un máximo de 4 anos sen proba algunha antes de que o decida o xuez se é culpable ).

Podes tamen preguntarte como persoas como Galindo, Vera, Roldán, Amedo, Tejero, Armada, Barrionuevo... son postos en liberdade e polos mesmos motivos outra xente está encarcelada ata que se pudra, pero non lle vamos a aplicar a ley de partidos a o goberno que os deixa libres. Tampouco lle vamos a aplicar a ley de partidos a Democracia Nacional, a Falanje ou España2000 que promoven o fascismo e financian grupos nazis.
Mentras varios rapaces vascos imputados no xuizo contra kale borroka, que o maximo que se lles poderia atribuir é a destrucción de mobiliario urbano, permanecian 4 anos en prisión preventiva, un cidadan morria no cuartel da garda civil e os gardas que o asasinaron non pasaron nin unha soa noite no calabozo.

Na miña opinion o que se quere ilegalizar é a idea de esquerda abertzale(patriota) mediante o "todo é eta", e ilegalizar unha idea é inxusto e antidemocrático, ademáis estas ilegalizando unha gran parte da poboación vasca. Polo mesmo motivo de compartir unha idea de esquerdas abertzale atacase ó partido comunista das terras vascas (EHAK). Son perigosos pero para o estado por querer construir unha sociedade alternativa dende os sectores populares.
Unha entrevista a o Partido Comunista Das Terras Vascas que seguro que nunca viches unha nos medios de comunicación...
Gora Euskadi!!! ajajajajjajaja!!!

Oxe falamos de vascos logo.

2005-09-14T16:10:00.000+02:00

Este rapaz que vemos arriba chamase Unai Romano, na esquerda é como estaba antes de pasar unhas vacacións de 4 días incomunicado pola garda civil no ano 2001, a da dereita é despois da incomunicación, se mirades ben poderedes notar unhas pequenas diferencias pero tedes que esforzarvos un pouco non se aprecian a simple vista, polo menos o xuez (un tipo excepcional!) , o médico forense (que miraba pa outro lado nese momento) e o abogado de oficio que se lle asignou (un que sabe estar calado) non se percataron.
Uns testimonios de Unai, pero sen facerlle moito caso que os vascos son moi exagerados:

"los interrogatorios los hago con un antifaz puesto en los ojos (...), y por encima del antifaz me ponen un pasamontañas. Cada vez los interrogatorios son más duros y me llegan a colocar hasta tres pasamontañas. Yo creo que es para amortiguar los golpes(...) Me colocan una bolsa en la cabeza y la cierran aguantándola, y así hasta que me tambaleo. Me lo hacen hasta unas ocho veces en total(...). Durante los interrogatorios oigo gritos de dolor de otra gente. No sé quiénes o si los producen ellos mismos, pero son espeluznantes (...). Me ponen los electrodos con una porra eléctrica en los genitales, en el pene, en la parte superior de la oreja, y detrás de las orejas. También me ponen la bolsa, y me siguen golpeando. Estoy roto y me empiezan a amenazar con que mi novia y mi hermano están de camino y que les van a hacer el doble de lo que me han hecho a mí (...). Los golpes continúan mientras me agarran entre algunos y me empiezan a decir que han detenido a mi madre y que está camino del pantano que está cerca de Vitoria. Los golpes continúan. Yo les ruego que dejen a mi madre, que nunca ha hecho nada. Me dicen que le están haciendo «el ascensor» en la presa, atada por los pies y en el agua. Se oyen llamadas como que están hablando con los del pantano. Uno de ellos pega un grito y se callan todos. Me sientan en una silla y uno de ellos me comunica que mi madre ha fallecido (...). Me quema la cabeza entera, me la palpa y está exageradamente hinchada, me duelen los ojos y siento como si me fuera a estallar la cabeza. Lo de mi madre me tiene histérico y decido autolesionarme mordiéndome las muñecas."

Esta é Iratxe Sorzabal ocorreulle algo parecido a Unai co aditivo de que é muller (mais diversión para os garda civiles), para que nos entendamos:

"Había dos hombres al lado mío y me obligaron a quitarme el sujetador mientras me desnudaban de cintura para arriba. Entonces los dos hombres comenzaron a sobarme los pechos, mientras decía "mira que tetas" y cosas del estilo(...) me asfixia una y otra vez con la bolsa. Me introduce la bolsa por la boca hasta la garganta y me tapa la nariz, hasta provocarme al vómito. Se van turnando para hacerlo, en realidad se turnan para hacerme de todo. Me desnudan (lo hacen ellos de forma muy violenta porque yo ya no tengo fuerzas), y se colocan en círculo, dejándome a mí en el medio. Me obligan a hacer flexiones de dos tipos. Unas subiendo y bajando el cuerpo, y las otras subiendo y bajando los brazos. Mientras realizo las flexiones me golpean en la cabeza, y comienzan a tocarme el cuerpo, en especial el pecho, el culo y el pubis. Me colocan un palo en las manos y me dicen que me lo van a meter por el culo, me obligan a colocarme a cuatro patas en el suelo sobre la manta,me dan sopapos...".

Creo que xa nos entendemos non fan falla máis testimonios. Á dereita vense unhas fotos do lombo e costado de Iratxe, nada que nos invite a pensar sobre a existencia de torturas.
Esta democracia non usa porras extensibles electricas nin tortura, pero aqui deixo uns libros con testimonios de centos de persoas torturadas nestes ultimos anos, ademáis inclue algúns informes médicos, métodos de tortura utilizados polos diferentes corpos de seguridade do estado, repercusións en prensa e recomendacións por parte de diferentes organismos para a erradicación da tortura durante a incomunicación.

Informe de torturas ano 2000
Informe de torturas ano 2001
Informe de torturas ano 2004
Máis informes e información.

O gran xefe

2005-09-12T17:27:00.000+02:00

Este personaxe chamase George W. Bush, non vos fiedes da sua apariencia, pode que pareza tan imbecil de non saber coller un teléfono ó dereito (non sei se é un montaxe ou non), pero a verdade é que este home é un santo, protexenos de paises como Irak e Afganistán coas suas guerras para a prevención do terrorismo (por si a caso!), é que Irak ten armas de destrucción masiva (Non foi Irak quen descargou bombas nucleares en Hiroshima e Nagasaki?) e estan tan empeñados en agochalas que nin as usan contra USA ainda que aniquilen o seu pobo. O noso presi ZP non está de acordo con Bush e pensa que so quere atacar Irak por ter unha gran riqueza petroleira e ser a fonte máis rica de auga doce de todo Oriente Medio, será mal pensao o presi!. Pero Afganistán e outra historia e ZP manda o noso exercito, pero non vaiades pensar que é para que Bush lle perdoe, non oh! Bush ali non ten intereses, que mais lle da que Afganistán sexa de primeira importancia estratéxica para conducir o petroleo e o gas extraido dos veciños do norte de Afganistán cara o mercado mundial. O de Afganistán é unha mision humanitaria que non ten carácter bélico, os 228 militares estadounidenses mortos dende o 2000 ata agora foi a causa de ráfagas fortes de vento.
Asi que ninguen se atreva a decir que este persoaxe (Bush) mata para roubar, se o fai é pola seguridade internacional, a dignidade nacional, a democracia, a liberdade, o orden, o mandato da civilización ou o desexo de deus.

A benemérita protéxenos dos inmigrantes.

2005-09-11T17:11:00.000+02:00

O 29 de agosto falecen dous inmigrantes na fronteira con Melilla ó intentar entrar no estado español, os seus compañeiros cameruneses declaran que se debeu a unha paliza propiciada pola garda civil española. Medicos Sin Fronteras afirma que un dos cadaveres tiña o estomago reventado e un hematoma circular no peito caracteristico das balas de caucho.
As autoridades marroquís desvinculan á garda civil española e din que se puido producir por un accidente.
O máis provable é que o inmigrante tropezara e se destrozara o estomago reventando o figado coa consecuente hemorraxia interna. Tamén é posible que o atacasen o resto de inmigrantes nun momento de cólera debido ó seu instinto asasino e configuracion xenética criminal... ¿ou seria que se autolesionou para chamar a atención? Nunca o saberemos!.

Máis información:

El Mundo
Indymedia Estrecho/Madiaq